Szyfry podstawieniowe

Szyfry podstawieniowe polegają na zastępowaniu znaków tekstu jawnego innymi znakami według określonego klucza. To jedna z najstarszych form kryptografii. Każdy znak z alfabetu źródłowego przypisywany jest innemu znakowi z alfabetu szyfrogramu. Przykłady:

• Szyfr Cezara – każda litera jest przesunięta o ustaloną liczbę miejsc w alfabecie (np. k = 3 -> A -> D).
• Szyfr monoalfabetyczny – każda litera mapowana na inną (np. A -> Q, B -> L…).
• Podstawienia z permutacją – zmieniony porządek liter jako klucz.

Zalety: prostota, szybkość.
Wady: podatność na analizę częstotliwości.